AS CONFRARÍAS RELIXIOSAS NAS FREGUESÍAS DE SAAVEDRA E TROBO (CONCELLO DE BEGONTE) (DIÓCESE DE MONDOÑEDO) NOS SÉCULOS XIX E XX

Autor: JOSÉ MANUEL BLANCO PRADO

O código do Dereito Canónico do ano 1917 manifesta que as asociacións dos fieis erixidas para o exercicio dalgunha obra de piedade ou caridade reciben o nome de pías unións. Mais si están constituídas dun corpo orgánico chámanse irmandades. Estas reciben o nome de confrarías, si han sido erixidas ademais para o incremento público . " Las cofradías se distinguen de las demás asociaciones de fieles porque, además de estar constituídas a modo de cuerpo orgánico, se erigen para el incremento del culto público, a diferencia de las demás asociaciones que pueden tener fines caritativos o piadosos" .
As confrarías son asociacións voluntarias integradas por laicos que teñen como obxectivo promover o culto dunha serie de imaxes. " Reciben su denominación de los misterios de la religión cristiana, de las fiesta del Señor o de la Santísima Virgen, bien de los santos, bien de la obra piadosa a que se dedica la asociación" .
Estas irmandades teñen un obxectivo relixioso-católico e dependen da autoridade eclesiástica. Dentro delas lévanse a cabo relacións de sociabilidade, convivencia e reciprocidade. Poden chegar a representar o nivel de identificación e integración de toda a comunidade.
As confrarías en Galicia xa tiñan vixencia nos séculos XII e XIII. Unha das primeiras e a confraría de Cambiadores, fundada en Santiago no século XIII, que tamén se coñecía por confraría do Cirial, nome derivado do cirio que se mantiña encendido dun xeito constante na cúpula da Basílica  . 
Por outra banda a devoción ó apóstolo Santiago permanece igualmente reflictada no proceso de erección de confrarías relixiosas ó longo de todo o camiño de peregrinación, que tiñan como finalidade favorecer a peregrinase a Galicia e dar abeiro e asistencia os peregrinos. O seu momento de máxima difusión dáse nos séculos XIII e XIV e continua ata a segunda metade do século XVIII .
As confrarías poden dispoñerse en igrexas ou en oratorios públicos, agás a do Santísimo Sacramento que se establece sempre na igrexa parroquial. No interior das igrexas adoitan ocupar un altar determinado ou capela coa imaxe que da nome a confraría .
Os fins concretos de cada confraría, a súa estructura, órganos de goberno, condicións e obrigacións dos socios, privilexios e favores espirituais que se derivaban da pertenza a cada unha delas quedaban matizados nos seus estatutos.

A.- A FREGUESÍA DE STA. MARÍA DE SAAVEDRA.
           1. CARACTERÍSTICAS XERAIS.
Esta freguesía esta situada no municipio de Begonte (Lugo), arciprestado de Trobo e diócese de Mondoñedo-Ferrol.
Segundo o censo do ano 1992 ten unha poboación de 478 habitantes distribuídos nas entidades de Campo de Arriba, Carretera, Fonte Filloa, As Gandariñas, Goldar, O Mato, A Vila Grande e A Vila Pequena.
Dista 5 km. da capital do municipio coa que se comunica por unha estrada local.
O vocábulo Saavedra é un topónimo composto do substantivo anterior máis o adxectivo latino "vetera", significando polo tanto "casa antigua".
Segundo Vasco de Aponte a casa torre dos Saavedra foi fundada no ano 1322, formándose o pobo arredor dela. No século XV foi destruída polos irmandiños. Entre algúns personaxes egrexios ligados ós Saavedra citamos os seguintes:
            D. Francisco Saavedra, rexedor da cidade de Mondoñedo a mediados do século XVI.
            D. Diego Saavedra Osorio, deán da catedral de Mondoñedo no ano 1639.
	D. Francisco Antonio Saavedra y Rigueiro, capitular do Concello de dita cidade no año 1716.
	D. Miguel Saavedra e Basadre, capitán da Compañía de Cazadores do Rexemento provincial de Lugo no ano 1770 . E moi importante a romaxe que se celebra tódolos anos o día 24 de maio, ofrecida a Virxe dos Milagres .

  2.- AS CONFRARÍAS DA FREGUESÍA DE STA.MARÍA DE SAAVEDRA
 Nesta freguesía temos que distinguir tres confrarías:
              I.- A CONFRARÍA DO SANTÍSIMO.
            II.- A CONFRARÍA DAS ÁNIMAS.
III.- A CONFRARÍA DA NOSA SEÑORA.
   I. ANÁLISE SOBRE A CONFRARÍA DO SANTÍSIMO.
A confraría do Santísimo foi a asociación máis tradicional das parroquias rurais galegas. O arcebispo de Santiago D. Gaspar de Zúñiga fundouna en tódalas igrexas parroquiais da diócese no ano 1559, no que publicou unha pastoral na que manifestaba o seguinte: 
"Considerando ser necesario conforme a los Sagrados Concilios, razón y buena costumbre que el Sanctisimo Sacramento esté perpetuamente en el reliquario, y cuanto daño y peligro de las ánimas se sigue de lo contrario, no sin grave tristeza hemos sido informados que en muchas yglesias de nuestro Arçobispado no ay Sacramento, y donde le ay no está con la limpieza, la decencia y la honorificación que a tan alto Señor se debe. Por tanto, queriendo proveer de rremedio, nos a parecido ser cosa conveniente ordenar una Cofradía del Santísimo en todo nuestro Arçobispado, como la instituyó nuestro muy sancto padre Paulo tercio en Roma y exorta encarecidamente se instituya en toda a Christiandad, y concede innumerables indulgencias y perdones a todos los confrades de la dicha Cofradía, como parece por su Bula; la qual mandamos imprimir juntamente con las reglas que han de guardar los dichos cofrades; y exortamos e mandamos a todos los Rectores, curas e sus tenientes hagan leer muchas veces esta bula en sus feligresías, no dexen de ayudar a tan sancta obra y ganar tantas indulgencias y perdones..." . Esta disposición foi válida logo para as outras dióceses do antigo Reino de Galicia.
O administrador da confraría, representado inicialmente por un mordomo e logo polo párroco da freguesía, levaba a cabo as seguintes tarefas:
	1ª. Recada-las tarxas dos confrades que pagaron vintecinco céntimos nos primeiros quinquenios deste século. Na década dos setenta e oitenta estes pagaron unha cota de quince pesetas. "Cuarenta y una pesetas cobradas de los cofrades a razón de veinticinco céntimos".
	2ª. Recolle-la esmola que os fregueses da parroquia deixaban no peto adicado ó Santísimo. "Son cargo cuarenta pesetas reunídas de limosna durante el año de 1931" . "Recaudado en el cepillo, setenta pesetas y noventa céntimos" .
	3ª. Cobra-la renda anual de quince pesetas do monte ou curro chamado do Sacramento, situado nas parroquias de Saavedra e Carral. 	"Quince pesetas renta del Curro llamado del Sacramento sito en términos de Saavedra y Carral" .
Esta renda percibiuse ata o ano 1934. O seu importe empregábase en mercar o aceite da lámpada que alumaba ó Santísimo. "Siendo el producto de la renta del tojal o curro para la lámpara del Señor se invierten este año veintitres pesetas en aceite para este fin" .
Co importe das tarxas e da esmola ó Santísimo o administrador facía as seguintes actividades:
    	A. Paga-la cera da función do Corpus e a que se empregaba no viático. 
	     "Es data veinte pesetas de cera para la función del Corpus y acompañar al S.S. a los enfermos" .
	B.  Planifica-los seguintes actos litúrxicos:
            1º.  As doce misas ofrecidas ós irmáns confrades. "Las doce misas aplicadas por los cofrades, según el estipendio ordinario, 18 ptas" .
A partir do ano 1928 deixou de facer estas misas quizais pola contía económica que supoñía.
2º. A función do Corpus con asistencia de nove cregos no ano 1939, oito no 1952 e seis no 1954. Este acto pagábano algunhas veces o párroco da freguesía e algúns devotos. Ás veces os cregos que interviñan na función eran xenerosos no estipendio que recibían. "Es data la función del Corpus con nueve sacerdotes cuyos gastos son en cuenta del párroco y también lo que falta para la lámpara" . " De la función de Corpus Crhisti, quinientas pesetas. El restante estipendio para esta función lo aportó un devoto del Santísimo" .
C.  Paga-la limpeza dos candelabros. Tamén os adornos do altar. 
Por outra banda, no mes de xaneiro, o mordomo da confraría levaba a cabo as contas da asociación con respecto ó ano que acababa de rematar. A maioría dos anos a confraría tiña superávit, ficando este en poder do administrador que era o seu responsable." Queda este año en favor de la cofradía y depositada en poder del párroco que suscribe, la cantidad de ciento una pesetas...".
Na década dos cincuenta o párroco da freguesía depositou o superávit da confraría no banco da Coruña, de Lugo. Anos despois ingresou o excedente na caixa diocesana. " Quedan a favor de esta Cofradía trescientas sesenta y ocho pesetas y veinte céntimos, depositadas en la Caja de Ahorros Diocesana" .
A partir do ano 1976 o párroco fíxose cargo do superávit da asociación, que na década dos oitenta foise mantendo debido ós donativos que fixeron algúns devotos. Así nos anos 1981 e 1983, houbo un donativo de tres mil pesetas, respectivamente. Nos anos 1984 e 1987 houbo outro de tres mil cincocentas pesetas, respectivamente. 
   II. ANÁLISE SOBRE A CONFRARÍA DAS ÁNIMAS.
A devoción ás ánimas foi alentada polos franciscanos que se encargaron de instituír confrarías a tal propósito. Deste xeito as confrarías de ánimas tiveron unha importante vixencia en case tódalas parroquias da nosa comunidade. A este respecto FARIÑA JAMARDO declaraba o seguinte: " tanto, y a veces más importante, que la cofradía del Santísimo Sacramento, ha tenido y tiene la cofradía de las Animas, ya que apenas hay parroquia gallega que no tenga su correspondiente cofradía de ánimas, encargada de cuidar de las honras y sufragios que se celebran por los cofrades desaparecidos" .
Ata o ano 1924 a confraría estivo administrada por un mordomo e a partir desta data polo propio párroco da freguesía. O mordomo recibía pola súa tarefa un estipendio, mentres que o párroco non. Ámbolos dous levaban a cabo as seguintes funcións:
1ª. Recada-las tarxas dos confrades. Estes ó comezo pagaban a tarxa en centeo." Son igualmente cargo ciento dos pesetas importe del centeno cobrado a los cofrades por este año" .  A partir do ano 1916 os confrades pagaron tres reais de tarxa." Cuarenta y ocho pesetas y cincuenta centimos cobradas de sesenta y cinco cofrades a razón de tres reales" .
Na década dos oitenta comezaron a pagar aproximadamente quince pesetas.
2ª. Aluga-la cera a persoas non pertencentes á confraría. " Idem por dos entierros de no hermanos que se tuvieron en la parroquia doce pesetas" .
3ª. Recolle-la esmola que os fregueses da parroquia deixaban no peto adicado ás Ánimas.
4ª. Co importe das tarxas, do aluguer da cera e da esmola ás ánimas pagaban á familia do defunto a cera do enterro. Tamén facían unha serie de actos litúrxicos:
4.1. Ata o primeiro cuarto do século vinte o mordomo organizou catro funcións dedicadas ás ánimas nos meses de abril, maio, setembro e novembro. Nelas interviñan seis ou sete cregos que recibían un estipendio pola súa labor. " Auto o función fúnebre del mes de Abril con siete Sres. Sacerdotes dieciocho pesetas cincuenta cts. Idem de Mayo dieciocho pesetas cincuenta cts. Idem de Septbre dieciocho pesetas cincuenta cts...".
4.2. No ano 1926 o párroco da freguesía celebrou dúas funcións relixiosas no mes de xuño, unha en novembro e dúas en decembro.
4.3. No ano 1928 celebrou dúas funcións relixiosas no mes de maio e outras dúas en novembro.
4.4. A partir do ano 1936 o párroco empezou a celebrar, durante algúns anos, dúas funcións relixiosas no mes de novembro. A elas asistían nove cregos que percibían unha remuneración pola súa tarefa. Tamén celebrou un novenario." Son data dos funciones del mes de animas importan noventa y cinco pesetas, estas funciones asistieron nueve Señores sacerdotes. Es data cuarenta y cinco pesetas novena celebrada" .
4.5. Desde a década dos cincuenta ata a dos oitenta, o rector da confraría levou a cabo unha función solemne no mes de novembro por tódolos confrades defuntos. " De la función solemne por todos los cofrades difuntos en noviembre mil quinientas" .
No mes de decembro ou xaneiro o mordomo ou o crego da parroquia facían as contas da confraría do presente ano ou do anterior. A maioría dos anos a confraría remataba en superávit, ficando en poder do párroco que era o responsable do mesmo." Quedan cuatrocientas cincuenta y cuatro pesetas y veinticinco céntimos en depósito para cargo en el año próximo siendo responsable el Párroco que suscribe" .
Na década dos cincuenta o párroco da freguesía depositou o excedente da asociación nas oficinas do banco da Coruña de Lugo. " Quedan a favor de esta Cofradía ocho pesetas y ochenta y cinco céntimos, depositadas en el Banco de La Coruña, de Lugo " .
Na década dos sesenta e parte dos setenta o superávit da confraría foi depositado polo párroco da freguesía na caixa diocesana. " Quedan a favor de esta Cofradía cuatrocientas sesenta y tres pesetas, depositadas en la Caja Diocesana" .
A partir do ano 1976 o párroco fíxose cargo do excedente da asociación.

III. ANÁLISE SOBRE A CONFRARÍA DA NOSA SEÑORA.
Esta asociación foi administrada por un mordomo ata finais do primeiro cuarto do século vinte e logo polo párroco da freguesía. Ámbolos dous cumprían as seguintes funcións:
1ª. Recada-las tarxas dos confrades que pagaban ó comezo medio real." Veintidos pesetas cobradas de los cofrades en este año a razón de medio real cada uno" .
Nas décadas dos setenta e oitenta deste século os confrades pagaron aproximadamente quince pesetas.
2ª. Aluga-la cera a persoas que non pertencían a confraría." Son cargo cinco pesetas por alquiler de cera" .
3ª. Recolle-la esmola que os fregueses da parroquia deixaban no peto adicado a patroa da freguesía." Son cargo veinticinco pesetas de limosna de los fieles" .    " De limosna, ciento noventa y siete pesetas" . 
4ª. O importe das tarxas, o aluguer da cera e a esmola recollida empregábana en pagar a cera do enterro dos confrades defuntos, nalgúns actos litúrxicos e noutras cargas.
4.1. Actos litúrxicos.
A.	O administrador da confraría levaba a cabo seis misas de fundación ofrecidas ós confrades. Os cregos asistentes recibían unha remuneración pola súa tarefa. " Nueve pesetas estipendio ordinario de las seis misas de fundación " .
B.	A partir do ano 1915 o administrador da confraría, ademais das seis misas de fundación, comezou a organizar unha función solemne a véspera da festividade da patroa. Asistían cinco ou seis cregos que recibían ó principio  un estipendio de quince pesetas." Una función de cinco sacerdotes el víspera de la Patrona quince pesetas" . 
Algunhas veces a función solemne pagábaa un devoto." No se carga función este año por sufragarla un devoto por sí solo en beneficio de todos" . 	
C.	Desde o ano 1937 o párroco da freguesía organizou só unha función solemne o día oito de setembro á que asistían seis cregos. Algúns devotos pagaban ás veces esta función relixiosa.  " Este año no se gastó nada, se encargaron de esto unos devotos" .
D. No ano 1960 o párroco da freguesía comezou a planificar, ademais da función solemne de setembro, tres misas durante cinco anos consecutivos. Logo só organizaba a función de setembro dedicada á Virxe e ós confrades. " Esta cofradía aporto ochocientas pesetas para la función del 8 de setiembre" .
	 4.2. Outras Cargas.
            No ano 1924, o administrador da confraría mercou uns floreiros para ornamentar o altar da Virxe. O seu prezo foi de vintedúas pesetas. 
            No ano 1925 mandou facer uns traxes de seda á Virxe, adornados e pintados polas monxas agustinas de Lugo. O seu prezo foi de cento trece pesetas. " Cuatro varas de raso de seda para un bestido al precio de doce pesetas...48 ptas. Dos metros de otra tela de seda al precio de veintiocho pesetas..56 ptas. Son data veinticinco pesetas por la echura de los trajes de la Virgen...25 ptas. Son data cuarenta pesetas que cobraron las Monjas Agustinas por adornar y pintar los referidos trajes" 
No mes de decembro ou xaneiro, o rector da asociación facía as contas da mesma referentes ó presente ano ou ó anterior. A maioría dos anos a confraría remataba con superávit, ficando este en poder do administrador que era o seu responsable.
Na década dos cincuenta, o párroco da freguesía depositou o excedente da asociación no banco da Coruña, de Lugo." Quedan a favor de esta Cofradía ciento veintiocho pesetas y cuarenta céntimos, que están depositados en el Banco de la Coruña de Lugo..." .
 Na década dos sesenta e metade da dos setenta, o párroco ingresou o superávit na caixa diocesana. A partir do ano 1976 o párroco fíxose cargo do excedente da asociación.  " Quedan a favor de esta Cofradía quinientas cincuenta y nueve pesetas, de cuya cantidad se hace cargo el que suscribe, Cura párroco de Saavedrea a 1 de enero de 1977..".

A- A FREGUESIA DE S. MARÍA DE TROBO.
1. CARACTERÍSTICAS XERAIS.
Esta freguesía está situada no municipio de Begonte 
( Lugo), arciprestado de Trobo e diócese de Mondoñedo-Ferrol.
Segundo o censo do ano 1992 ten unha poboación de 225 habitantes nas entidades de Altide, Carreteira, Martín, Torre, As Travesas, Vila e Vilar.
Dista uns 6 km. da capital do municipio coa que se comunica pola estrada C-641.
A etimoloxía do vocábulo Trobo e probable que se refira - segundo Rodríguez Sánchez- o nome que posee unha vila.
Sta. María de Trobo, xunto coa casa de Lucas, ten fama de moi antiga dentro da fidalguía galega. Antes do ano 1624 era dono da mesma D. Gaspar López Vaamonde. 
Este lugar estivo implicado nas guerras carlistas o mesmo que outros da comarca .
No adro da igrexa hai un interesante cruceiro con restos de policromía nalgunha das súas partes, que foi construído por Benito Rifón Corral, membro da devandita comunidade, no ano 1899. Nas catro caras da basa inferior hai unha inscrición na que se lee o seguinte:
     TALLÓ ESTAS IMAGE/ NES EL ARTISTA BENI/ TO RIFON CORRAL EN EL/ VERANO DEL AÑO DE 1899/.
     DEVOCIÓN DE BENI/ TO RIFÓN CORRAL. DE ES/ TA PARROQUIA SIENDO/ CURA D. DANIEL V.../.
     EL YLMº SR. OBISPO DE/ MONDOÑEDO CONCE/ DIO 40 DIAS DE YNDUL/ GENCIA POR REZAR/.
    CADA VEZ QUE SE RE/ ZE EL PADRENUESTRO/ O POR CADA CREDO DE/ LANTE DE ESTAS EFIGIES/ . 	
   
  2. AS CONFRARIAS DA FREGUESÍA DE STA.MARÍA DE TROBO.
      Nesta freguesía temos que distinguir dúas confrarías:
           I.- A CONFRARÍA DO SANTÍSIMO E DA NOSA SEÑORA.        
           II.- A CONFRARÍA DO CORAZÓN DE MARÍA.       
        I. ANÁLISE SOBRE A CONFRARÍA DO SANTÍSIMO E DA NOSA SEÑORA.
Ambalas dúas confrarías, unidas nunha soa na igrexa parroquial de Trobo, eran administradas ó principio por un mordomo e dous contadores." ...asistí a tomar las cuentas de las Cofradías del Stmo. Sacramento y Nra. Señora, unidas en una....en la Iglesia parroquial de Trobo...a Manuel Corral Mayordomo que las sirvió, con los Contadores" .
O mordomo recadaba as tarxas dos confrades que pagaban ó comezo tres reais. " Item trescientos treinta reales que importan las caridades de ciento diez Cofrades" .
A partir do ano 1870 empezou a falarse de confrades completos que pagaban unha tarxa de tres reais e dalgúns medios confrades que pagaban un real e medio por non dispor dos recursos económicos suficientes. Os confrades completos, que eran a maioría, tiñan dereito a cera do enterro, mentres que os medios confrades só a metade da cera. " Igualmente lo son doscientos ochenta y dos reales que cobró por tarjas de su año, de ochenta y ocho cofrades completos a tres reales y otros doce medios cofrades á real y medio, según lista cobratoria" .
No ano 1920 tanto os confrades completos coma os medios confrades seguiron pagando de tarxa, tres reais e real e medio respectivamente."También son cargo trescientos nueve reales que este Mayordomo cobro por tarjas de este año de cien cofrades completos, a tres reales cada uno y seis medio cofrades a real y medio..." .
A partir dos anos trinta deste século as tarxas dos confrades comezaron a incrementarse un pouco. Logo ata os anos setenta o aumento foi moi lixeiro." De tarjas de cofrades, noventa y dos ptª y setenta y cinco cents." . " Setecientas veinticinco pesetas, cobradas de tarjas del año" .
Co importe das tarxas dos confrades, do aluguer da cera nalgunhas funcións relixiosas e dalgúns donativos aportados por algúns fregueses no transcurso dos anos, o mordomo da confraría pagaba unha serie de actos litúrxicos; a cera, que tiña varias aplicacións, e outras cargas.
1º. ACTOS LITÚRXICOS
1.1. O mordomo organizaba as funcións do Corpus Christi, da Asunción da Nosa Señora e do S. Sebastián. Mentres que nas funcións da Nosa Señora e do S. Sebastián asistían o párroco e dous capeláns, na do Corpus acudía o párroco e catro capeláns. Recibían un estipendio de noventa e catro reais. " Igualmente lo son noventa y cuatro reales devengados por el Cura y Capellanes, qe asistieron, estos en numº de cuatro á la función de Corpus, y dos a las de Nra. Señora y S. Sebastián" .
No ano 1882 asistiron á función do Corpus seis cregos que percibiron unha remuneración de sesenta e dous reais." Igualmente lo son sesenta y dos reales que pagó a seis señores sacerdotes que asistieron a la función del Corpus" .
Nos anos 1899 e 1900 asistiron o párroco e cinco cregos que recibiron un estipendio de cincuenta e dous reais." También son data cincuenta y dos reales satisfechos a cinco Señores Sacerdotes, incluso el párroco, que asistieron a la función del Corpus según costumbre" .
Nos anos 1913 e 1914 acudiu o párroco e sete cregos, ós que o mordomo pagou setenta e dous e setenta e seis reais respectivamente. No ano 1920 asistiron seis cregos que recibiron unha paga de noventa e seis reais. " Son data noventa y seis reales qe se abonaron a seis Sres. Sacerdotes, qe asistieron a la función del Stmo. Corpus, con cargo de misa" .
Nos anos 1932 e 1935 o administrador da confraría pagou pola función do Corpus vintedúas e trinta e tres pesetas, respectivamente. Nos anos 1964 e 1967 trescentas e trescentas corenta pesetas respectivamente. No ano 1978 dúas mil cincocentas pesetas.
Con respecto á función da Nosa Señora da Asunción no ano 1900 asistiron tres cregos que percibiron un estipendio de trinta e dous reais. Nos anos 1913, 1914 e 1921 acudiron catro cregos ós que o mordomo da confraría pagou corenta e dous, corenta e catro e sesenta e seis reais, respectivamente.	" Igualmente son data cuarenta y cuatro reales que se pagaron a cuatro Señores Sacerdotes para ayuda de la función de Ntra. Señora, según costumbre" .
Nos anos 1931 e 1932 o administrador da asociación pagou  dezanove pesetas pola función da Nosa Señora. " Función de la Patrona, diez ptª..." .
A partir do ano 1945 a función da Nosa Señora foi pagada normalmente por algún devoto.
1.2. O párroco da freguesía de Trobo celebraba vintecatro misas anuais por tódolos confrades. Recibía unha retribución de noventa e seis reais. " Item noventa y seis reales entregados al Cura por veinticuatro misas que descarga por los Cofrades, según se halla establecido en las Consts..." .
A partir do ano 1870 o párroco comezou a celebrar  dezaseis misas polos confrades percibindo do mordomo da confraría un estipendio de sesenta e catro reais no devandito ano. 
" Igualmente son data sesenta y cuatro reales pagados por limosna de las diez y seis misas que se descargan anualmente por los Cofrades".
Desde o ano 1930 ata os cincuenta o párroco celebrou doce misas por tódolos confrades. No ano 1930 recibiu do mordomo dezaoito pesetas de paga, mentres que no ano 1952 noventa e seis." Trescientas ochenta y cuatro pesetas de 48 misas por cofrades correspondientes a los años 1949-1952" .
Nos anos 1966 e 1967 o párroco celebrou once misas polos confrades recibindo unha remuneración de duascentas setenta e cinco e catrocentas corenta pesetas, respectivamente. 
" Cuatrocientas cuarenta pesetas de 11 misas rezadas" .
2º.  A CERA.
O mordomo da confraría pagaba a cera á familia dos confrades defuntos tanto no viático coma na función do enterro. " Item lo son noventa y cinco reales y diez mrs. que costaron nueve libras de cera consumidas en administraciones, entierros de Cofrades..." . 
"Primeramente son data sesenta y cinco reales que costaron cinco libras de cera para consumo de las Cofradías"
Tanto no século dezanove coma no vinte o administrador da confraría alugou a cera para funcións relixiosas, que non tiñan ningunha relación coa asociación. Tamén para cabodanos de fregueses non pertencentes á confraría.  " Item, son cargo diez reales de alquileres de cera para funciones qe no son de la incumbencia de esta Cofradia" . " De alquiler de cera en varios aniversarios treinta y una ptas. " .
Finalmente a cera empregábase para candeas litúrxicas ou de celebración. " Velas litúrgicas......500,00 ptas.".
3º. OUTRAS CARGAS.	  
No ano 1888 o mordomo da confraría pagou trinta reais a un carpinteiro por facer unhas andas para poñer a cera nas funcións fúnebres. Nese mesmo ano a confraría prestou, coa autorización do bispo da diócese, cento setenta e sete reais á fábrica da igrexa de Trobo. " Y por último lo son ciento setenta y siete reales y cinco céntimos que, con autorización Superior, se trasladan en clase de reintegro a la Fábrica de la de Trobo" .
	Nos dous anos seguintes o administrador da confraría pagou ó ferreiro un real e sesenta céntimos por catro caravillas para as andas da cera. Tamén pagou trinta reais, metade do que custaron uns farois-ciriais, mercados para o servicio desta confraría e a do Inmaculado Corazón de María.
No ano 1913 os fregueses desta parroquia e os confrades do Santísimo e a Nosa Señora aportaron un donativo de catrocentos noventa e catro reais para mercar un pendón de damasco de seda coa súa cruz de metal branco prateado e varal de castaño vernizado. Nese mesmo ano o párroco deu un donativo de douscentos vinte reais para adquirir unha cruz parroquial.
"Igualmente son cargo cuatrocientos noventa y cuatro reales donativos de los feligreses de esta parroquia de Trobo y cofrades del Santísimo Sacrmento y Nuestra Señora de la misma, para la adquisición de un Pendón de damasco de seda con los centros blancos y lados encarnados, con su cruz de metal blanco plateado y vara de castaño barnizada. Asibien son cargo doscientos veinte reales donativo del actual Cura párroco de estas feligresías para adquirir a cuenta de mayor cantidad una Cruz parroquial con su vara todo de metal blanco plateado" .
No ano 1930 o mordomo da confraría mercou dos pares de floreiros por cinco pesetas e vintecinco reais. No ano 1935 gastou noventa e sete pesetas por encalar a igrexa de Trobo.    No ano 1947 mercou un expositor e varios obxectos de adorno por duascentas cinto e oitenta e seis pesetas respectivamente.  No ano 1949 a confraría, coa autorización do bispo da diócese, deixou á fábrica da igrexa de Trobo mil pesetas que se empregaron como axuda para agrandar a capela da esquerda. " Por autorización del Rvdmo. Sr. Obispo de la Dióceses pasan a la Fábrica de Trobo mil pesetas para ayuda de los gastos de ampliación de la Capilla de la izquierda de la iglesia" .
No ano 1951 o administrador da asociación gastou cento cincuenta pesetas no vestiario dos acólitos." Ciento cincuenta ptas. por 3 ropones y tres roquetes ordinarios para los monaguillos" .
A partir dos anos setenta comezou a figurar no libro da confraría a remuneración que lles daba ós acólitos pola súa axuda nas distintas funcións levadas a cabo pola asociación. " A los monaguillos ......250 ptas".
Por outra banda a iluminación do Santísimo era tarefa exclusiva do párroco que contaba cos seguintes medios económicos:
1º. A esmola recollida no peto adicado ó Santísimo." Igualmente son cargo veintiun reales que se juntaron en la boeta..para ayuda del mismo alumbrado de la lámpara del Santísimo" .
2º. A esmola entregada polos fregueses dun xeito directo." Ciento veinte pesetas de limosnas en mano y 80 cts" .
3º. A esmola, producto do centeo e trigo recollido na parroquia. " No menos son cargo ciento veinte y seis reales producto del centeno y trigo reunido en la parroquia de limosna para ayuda del alumbrado de la lámpara del Santísimo Sacramento" .
Estes medios económicos perviviron ata a metade dos anos sesenta. Así en cadansún dos anos 1963 e 1964 o párroco aínda recolleu das esmolas en grao duascentas sete e catrocentas once pesetas respectivamente. No ano 1964 tamén recolleu catrocentas cinco pesetas de esmolas dadas por algúns fregueses dun xeito directo.
Co diñeiro recadado o párroco dispoñía que o mordomo mercase os elementos necesarios para alumear ó Santísimo. Así no ano 1921 gastou sete reais nunha caixa de mechas roura para a lámpada do Santísimo e douscentos dezaoito reais por dúas arrobas e cuarta de aceite. No ano 1870 o administrador gastou cento quince reais no aceite que se empregou na lámpada do Santísimo. No ano 1947 cento trinta e catro pesetas no aceite utilizado na lámpada do Santísimo. No ano 1965 trinta e dúas pesetas en dúas caixas de mechas e cento setenta e seis en oito litros de aceite.
Case sempre as contas da confraría facíanse no mes de xaneiro. Nalgúns anos as contas fixéronse no mes de marzo , xuño , febreiro , maio .
O párroco e dous contadores asistían á liquidación das contas presentada polo mordomo da confraría. " En siete de Enero de mil ochocientos cinquenta y tres yo D. Francº García, Cura rector de las parroquias unidas, de Sta. María de Trobo y S. Salvador de Joibán, asistí a tomar las cuentas de las Cofradías del Ssmo. Sacramtº y Nra. Sra. unidas en una sola en la iglesia parroquial de aquella á Benito Coira, Mayordomo que las ha servido por lo tocante al año último de mil ochocientos cinquenta y dos, las que rinde á presencia de Martín Coira y José Mosquera, Contadores como sigue..." .
A confraría tiña superávit case tódolos anos malia a débeda causada nalgúns anos por algúns mordomos e confrades insolventes. "...siete rs. y medio a cargo de Manuel Coira Mayordomo del año de 1864;... treinta y tres rs. al de José Ramón Ferreiro Mayordomo de 1867; treinta y cuatro rs. y medio al de Victorio Parga que lo foi de 1868 y cuarenta y ocho rs. al de Ramón Pichín mayordomo de 1869...".
O excedente da confraría pasaba duns mordomos a outros que se facían responsables do mesmo agás as débedas dos mordomos anteriores. " ...de la que doscientos cinco reales y diez y ocho céntimos es dinero realizado y pasa a poder del Mayordomo entrante, José de Castro, y las ciento veintiocho y medio restantes están sin realizar y queda su cobro a cargo de los respectivos Mayordomos de que se hace mención en el pie de 
la cuenta anterior..".
Nos anos 1889 e 1900 aínda seguiu habendo confrades insolventes que tiñan unha débeda de novecentos e mil trescentos reais respectivamente.
Malia a débeda a confraría seguía tendo excedente. Así no ano 1900 quedou un superávit de mil catrocentos nove reais con sete céntimos, logo de descontar os mil trescentos reais de débeda. Isto seguiu sucedendo no ano 1920 no que a confraría tivo un excedente real de catrocentos cincuenta e catro reais despois de descontar os mil oitocentos dezaseis reais, débeda dos confrades insolventes. 
Ata os anos vinte deste século o superávit da confraría ficou en poder do mordomo." Y los sesenta y dos reales con cincuenta céntimos efectivos en metálico quedan en poder del actual Mayordomo...".
A partir desta data o excedente quedou nas mans do párroco."Esta cantidad de seiscientas sesenta y dos pts. con cuarenta y cinco céntimos está en poder del Párroco que suscribe....Aurelio Coira García" .
Na década dos cincuenta e sesenta unha parte do superávit ficou en poder do párroco e a outra na caixa diocesana." De esta cuenta resulta un remanente de ocho mil setecientas treinta y tres pesetas con un céntimo que estan en mi poder menos 1.612,95 pts. que estan en la Caja Diocesana" .
Na década dos setenta, a confraría tivo un déficit nos anos 1974, 1977 e 1979, derradeiro ano que figura no libro da confraría. "Al cerrar las cuentas en 31 de Diciembre de 1979 queda un Deficit en contra de la Cofradía de 22,46 ptas...".
Finalmente as contas da confraría eran revisadas e aprobadas cada pouco tempo polo bispo de Mondoñedo.

II. ANÁLISE SOBRE A CONFRARÍA DO CORAZÓN DE MARÍA.
Esta asociación relixiosa fundouse no ano 1852 na freguesía de Sta. María de Trobo sendo párroco D. Francisco García Pérez.
A confraría tiña un director, que era o párroco da freguesía, e un mordomo, que levaba a cabo a súa administración. Este recadaba as tarxas dos confrades que pagaron un cuarto de ferrado de centeo ata mediados dos anos vinte. 	
No ano 1854 o mordomo da confraría recadou de tarxas dezanove fanegas e once cuartos de centeo que tiveron un prezo de oitocentos vinteseis reais e vinteseis mrs. " En el mes de Setiembre del mismo año se han recogido diez y nueve fanegas y once quartas de centeno procedentes de tarjas de los Cofrades, cuyo centeno se ha beneficiado a razon de cuarenta y dos reales fanega, produciendo un total de ochocientos veinte y seis reales y seis mrs. qe. han ingresado en poder del antedcho. Depositº.." .
No ano 1868 o administrador recolleu de tarxas trinta e nove fanegas e once cuartos de centeo que supuxeron mil trescentos corenta e nove reais e doce mrs. No ano 1882 percibiu de tarxas vinte e oito fanegas e un ferrado de centeo que valeron mil seiscentas setenta e sete reais . Nos anos 1898 e 1900 recadou de tarxas setenta e cinco fanegas máis dous ferrados e medio de centeo e noventa fanegas de centeo  vendidas a corenta e cinco e cincuenta reais cada unha. " Y por último son cargo al Mayordomo cuatro mil quinientos reales, producto de noventa fanegas de centeno, reunidas de tarjas en este año y vendidas a cincuenta reales cada una..." .
No ano 1908 o mordomo cobrou de tarxas vinte fanegas de centeo vendidas a corenta e oito reais a fanega. A partir dos anos vinte os confrades comezaron a pagar as tarxas en metálico e tamén en especie. O prezo da tarxa en metálico era de tres reais que era o que valía un cuarto de ferrado. " También son cargo al propio Mayordomo seis mil veinticuatro reales, producto de ciento quince fanegas y medio ferrado de centeno de tarjas de este año, de las que: ciento cuatro fanegas y tres ferrados se cobraron en dinero, a razón de doce reales el ferrado, o sea a cuarenta y ocho reales fanega y diez fanegas y ferrado y medio se cobraron en especie y se vendieron a veinticuatro reales ferrado, o sea a noventa y seis reales la fanega..." .
No ano 1936 o mordomo seguiu percibindo as tarxas en metálico e tamén en especie. 
" Importa lo cobrado por tarjas en metálico la cantidad de mil doscientas sesenta y cuatro pts. con cincuenta cént..- Se cobraron en especie trece y medio ferrados vendidos a cuatro pts. cincuenta céntimos,.." .
	A tarxa en metálico na década dos trinta e parte dos corenta foi de setenta e cinco céntimos e unha peseta respectivamente. No ano 1947 o administrador da confraría recadou catro mil cento once pesetas de tarxas en metálico e corenta tarxas en especie por un total de duascentas; polo tanto cada confrade pagou unha tarxa de cinco pesetas.
Na década dos sesenta os confrades seguiron pagando unha tarxa de cinco pesetas. 
"Siete mil ochocientas treinta y cuatro ptas. de 1566 tarjas cobradas" . " Cobrado en tarjas de las cuotas a los cofrades de estas Parroquias de mi cargo y de las limítrofes, 1.620'00 pts " .
Nos anos 1975 e 1976 os confrades cobraron de tarxas dúas mil setecentas noventa e cinco e dúas mil seiscentas setenta e cinco pesetas, respectivamente. Finalmente no ano 1979 a confraría só percibiu mil duascentas trinta pesetas de tarxas.
A partir dos anos vinte e ata finais dos setenta o vicario da diócese pagou ó administrador da confraría os intereses dos títulos da débeda pública que a devandita asociación tiña en depósito no bispado de Mondoñedo. No ano 1925 a confraría tiña invertidos dez mil cento trinta e nove pesetas e setenta e cinco céntimos en títulos da débeda pública. Nos anos 1936 e 1946 invertiu catro mil pesetas e catro mil cincocentas sesenta e dúas, respectivamente.
A confraría tamén tiña aportacións da venda de medallas, da esmola dalgúns fregueses e do aluguer da cera." ...recibió veintisiete reales cincuenta centimos por producto de medallas y limosna" . "Por alquiler de cera de esta Cofradía,treinta pesetas  	O importe das tarxas, os intereses da débeda pública así como a esmola e venda de medallas permitían ó mordomo organizar unha serie de funcións relixiosas; pagar a cera e o seu transporte ás casas dos confrades finados; pagar ó recadador das tarxas e outras materias.

1º. AS FUNCIÓNS RELIXIOSAS.
A mediados do século dezanove o mordomo da confraría pagou un estipendio ós capeláns da mesma pola súa asistencia ós actos mensuais e xerais da asociación. Tamén o párroco recibiu unha remuneración pola celebración de doce misas ofrecidas á conversión dos pecadores.
No derradeiro tercio do devandito século o párroco só celebrou dez misas. Neste período pagáronlle pola oblata e por facer as relacións dos confrades, que logo o recadador ía a usar para cobrar as tarxas." Del mismo modo lo son setenta reales satisfechos al Parroco por limosna de diez misas aplicadas por la conversión de pecadores a cinco reales, oblata y formación de listas cobratorias" .
No ano 1902 a xunta de goberno da confraría acordou celebrar actos relixiosos cada quince días, o primeiro e o terceiro sábado de cada mes, e tamén unha misa rezada, chamada de conversión, polo alivio das almas dos irmáns defuntos.
A partir do século vinte o sermón do acto xeral, que se celebraba no mes de agosto, correu a cargo do párroco e ás veces dun pai franciscano de Lugo. Tamén o precepto pascual era celebrado algunha vez por un frade da devandita orde. " Al P. Ramón, Franciscano de Lugo, Precepto Pascual- doscientas.....al P. Higinio Albarrán, franciscano de Lugo, Panegírico, cien ptas..." .
As misas de conversión celebrábaas o párroco e os capeláns da confraría que percibían do mordomo unha remuneración." Devengado por asistencias de los Srs. Capellanes en veinticuatro actos, seiscientas setenta y tres pts" .
A partir dos anos cincuenta os párrocos das freguesías  de Gaibor, Felmil, Damil, Begonte, Saavedra, Carral... participaron nalgúns actos da confraría, recibindo un estipendio pola súa tarefa.	"....Cuatrocientas ochenta Pts. al Sr. Cura de Gaibor por 13 actos, 3 con misa...Seiscientas cinco Pts. al Sr. Coadjutor de Damil por 16 actos, 5 con misa...Ciento veinticinco Pts. al Sr. Cura de Saavedra por 4 actos, 1 con misa..." .
A finais dos sesenta comezaron a celebrarse misas polos confrades defuntos debido a que se suprimiu o transporte da cera fora da parroquia.
Por outra banda os cregos das freguesías devanditas seguían participando nos actos da confraría. Percibían do administrador da asociación unha remuneración pola súa intervención. 
"Por la asistencia de Sacerdotes a diez actos---4.500 pts. Cuatro misas rezadas por cofrades difuntos---300 ptas" .
Asimesmo a confraría celebraba tódolos anos unha misa solemne ofrecida ó Sagrado Corazón de María.
2.º A CERA E O SEU TRANSPORTE.
A confraría, por medio do seu mordomo, empregaba a cera nos seguintes actos:
2.1. Nas funcións relixiosas da asociación. " También lo han sido...ochenta y cuatro reales coste de seis libras de cera labrada en belas..para las funciones y ejercicios espirituales de la Cofradía" .
2.2. Cando morría un confrade o mordomo adoitaba entregar catro candeas de cera amarela a súa familia. " También son data doscientos cincuenta y dos reales con cincuenta céntimos que costaron veinticinco libras de cera amarilla en velas de a seis en libra para repartir a los cofrades difuntos, a razón de cuatro velas por cofrade..." 
2.3. Nas funcións de enterro e honras dos confrades defuntos usou doce fachas de cera ata finais do século dezanove." Asimismo son data trescientos sesenta y ocho reales que costaron doche hachas de cera de a dos libras cada una..." .
A principios do século vinte o mordomo da confraría empezou a utilizar dezaoito fachas, logo de que a xunta de goberno da asociación aprobase o acordo. " ...vistas y examinadas las cuentas y balance de ingresos y gastos, después del aumento de la cera de cuerpo presente y hachas para las funciones de entierro y honras de los Cofrandes difuntos, hasta el número de dieciocho hachas a cada cofrade..." .
Entre os anos 1920 e 1921 o administrador seguiu empregando o mesmo número de fachas. " También son data seiscientos treinta y seis reales, importe de cincuenta y tres libras gallegas de cera blanca en dieciocho hachas de a dos libras..." .
A partir do década dos corenta e cincuenta comezou a utilizar doce fachas .
	Por outra banda o mordomo era o encargado de levar a cera a igrexa a que pertencía o confrade defunto. Por esta tarefa cobraba unha remuneración." Por último se abonan al propio Mayordomo cincuenta y cuatro reales que devengó por conducción dela cera a las iglesias de cofrades diftº" .
Algúns anos a remuneración que percibía o mordomo vareaba en función de se o confrade pertencía ou non a freguesía." Dela misma manera son data noventa y dos reales que este mayordoo devengó en conducir la cera a veintidos cofrades difuntos de fuera de la parroquia, a cuatro reales cada uno y a dos de la parroquia a dos reales" .
A partir do século vinte o administrador levou a cera a igrexa respectiva e o estandarte a casa do confrade defunto para participar no seu traslado ata a igrexa." Asimismo lo son ciento cincuenta y cinco reales que este Mayordomo devengó en conducir la cera ...a treinta y un cofrades que fallecieron durante el año y acompañar sus cadáveres con el estandarte dela Cofradía desde la casa mortuoria a la Iglesia y cementerio..." . " Al mismo mayordomo por cera y estandarte a cuarenta y nueve entierros----539,00 " .

3º. O RECADADOR DAS TARXAS.
No derradeiro tercio do século dezanove o mordomo da confraría percibiu un estipendio por cobrar as tarxas dos confrades. " En primer lugar se abonan al Mayordomo ochenta y cuatro reales por coste de los jornales empleados en reunir las tarjas de los Cofrades, cobradas por administración..." .
A finais do século dezanove e principios do vinte un veciño da parroquia, chamado Manuel Corral, cobrou catro reais por cada fanega recollida. " ...son data trescientos ochenta reales abonados a Manuel Corral, casado y vecino de Trobo, por cobranzas, arrastres y depósito de las noventa y cinco fanegas de centeno de tarjas reunidas en este año, según se advierte en el cargo y a razón de cuatro reales por cada fanega" .
A principios dos anos vinte o mordomo seguiu cobrando catro reais por fanega. Na década dos cincuenta e primeira metade dos sesenta o administrador da confraría percibiu o trece por cento das tarxas que os confrades lle entregaban. " Mil diez Pts. abonadas al Mayordomo del 13% de cobranza" .
No ano 1971 o mordomo seguiu cobrando as tarxas dos confrades pertencentes as parroquias limítrofes de Boizán, Saavedra, Gaibor, Felmil etc. De tódolos xeitos a confraría comezou a decaer a finais dos sesenta cando se suprimiu levar a cera ós confrades de fora da parroquia, substituíndo esta tarefa por unha misa rezada na freguesía de Trobo.

4º. OUTRAS MATERIAS
Entre os anos 1855 e 1856 o mordomo da asociación mercou por seiscentos oitenta e un reais a imaxe da confraría e dous vestidos, un de diario e outro de gala. Nos mesmos anos gastou trescentos vinteseis reais e dezaseis maravedíes na construcción dunha vitrina, para amosar a imaxe, e dun armario adxunto para gardar a roupa, a cera e as alfaias da confraría.
Entre os anos 1857 e 1858 o administrador da confraría pagou cento cincuenta reais ó escultor de Vilalba, D. Antonio Losada, por facer unha imaxe pequena e a peana da grande. 
Nos anos 1883 e 1884 mercou un novo vestido de seda, un manto e un postizo para a imaxe do Inmaculado Corazón de María. A súa feitura foi gratuíta.
Entre os anos 1884 e 1885 o mordomo da confraría entregou á fábrica da igrexa parroquial de Trobo dous mil cincocentos reais para a construcción do novo templo parroquial. Esta entrega foi autorizada polo Ilmo. Sr. bispo da diócese de Mondoñedo. " Por último dos mil quinientos reales que se trasladan a la Fábrica de la Iglesia parroquial de Trobo, bajo clausula de reintegro, para construcción del nuevo templo parroquial, según autorización del Excmo. e Ilmo. Sr. Obispo de la Dióceses" .
Nos anos 1898 e 1899 o administrador gastou sesenta reais en dous manteis de fío para o altar da confraría. Tamén abonou a Josefa Piñeiro, costureira, noventa e dous reais por un traxe de vestido e manto branco e azul de damasco de algodón cos seus adobíos e feitura para uso cotián da imaxe da Virxe. Nese mesmo ano gastou setecentos sesenta reais nun estandarte de raso de seda blanco bordado e noutros dous negros coa imaxe do Corazón de María pintada ó oleo en lenzo que tiñan como finalidade acompañar ós confrades defuntos no seu enterro. “También son data setecientos sesenta reales importe de un estandarte de raso de seda blanco bordado, con todos los accesorios, y dos Oleografías de la imágen del Corazón de María pintadas a Oleo en lienzo para dos estandartes negros, para acompañar a los cadaveres de los Cofrades difuntos...".
Nos anos 1899 e 1900 o mordomo da confraría pagou trinta e oito reais a Anxo Corral Díaz, carpinteiro e veciño de Trobo, por facer un armario de castaño para gardar os vestidos e demais roupas da imaxe da confraría. Tamén gastou vintedous reais por un conxunto de medallas da Milagrosa para repartir ós novos confrades no intre en que pagasen as tarxas.
Nos anos 1900 e 1901 mercou por cento cincuenta e dous reais un estandarte de la negro para acompañar ós confrades defuntos no seu enterro. Tamén mercou unha carteira de becerro por setenta reais para conducir e gardar o estandarte da confraría. Neses mesmos anos pagou douscentos vinte reais ó impresor D. Xerardo Castro, de Lugo, por imprimir mil cincocentas cartas de irmandade que se fixeron coa aprobación do Rvdmo. Prelado para a instrucción dos confrades nos seus dereitos e deberes. Outorgou tres mil trescentos reais á fábrica da igrexa de Trobo para axudar a pagar o retablo da capela maior da igrexa. Esta entrega foi autorizada polo Ilmo. Prelado da diócese.
Nos anos 1901 e 1902 o mordomo da confraría gastou dezaoito reais en medallas da Milagrosa que repartiu gratis ós confrades novos. Neses mesmos anos pagou cento vintecatro reais ó impresor D. Xerardo Castro, de Lugo, por mil cincocentos avisos impresos nos que se informaba ós confrades dos acordos da Xunta de Goberno da confraría.
Nos anos 1908 e 1909 gastou seiscentos oitenta reais en seis candeeiros de metal branco prateado e nun crucifixo do mesmo metal, de cincuenta cm. de alto, para uso da confraría nas funcións da mesma.  	   
	Nos anos 1920 e 1921 o administrador da confraría gastou setecentos vintecatro reais nun vestido de raso de seda e algodón branco, nun manto de seda azul, nunha touca bordada en seda e nunhas puntillas metálicas dun dourado fino para a imaxe do Santísimo Corazón de María. Tamén pagou catrocentos reais ó impresor de Lugo, D. Xerardo Castro, pola reimpresión de dous mil exemplares da carta da irmandade desta confraría para instrucción dos confrades nas indulxencias, sufraxios, deberes...
No ano 1936 gastou corenta e sete pesetas en felpa branca e azul para un manto da Virxe e cincuenta e tres pesetas e noventa céntimos en fío e cordón de ouro para dito manto. No mesmo ano pagou vintedúas pesetas por dezaoito tubos para un mellor aproveitamento dos cirios.
No ano 1937 o mordomo da confraría entregou catrocentas cincuenta pesetas con noventa céntimos para axuda dos gastos causados na construcción dun piso na sancristía da igrexa de Trobo." Según la cuenta detallada en el Libro del Santísimo de la parroquia de Trobo suman los gastos habidos en darle un piso a la sacristía de dicha Iglesia la cantidad de seiscientas setenta y seis ptº con treinta y cinco céntimos, y, como a esta Cofradía corresponden dos tercios de lo gastado, que son cuatrocientas cincuenta ptas. con noventga céntimos..." .
	No ano 1946 D. Euxenio Coira, natural de Trobo, e a súa muller Dª María Castro regalaron á confraría unha imaxe do Corazón de María que lles custou dúas mil seiscentas pesetas. Neste mesmo ano o mordomo pagou cento doce pesetas polos portes da devandita imaxe desde Santiago, propinas...Tamén duascentas oitenta e dúas polas andas para dita imaxe. " Portes, propinas etc. de una imágen del C. de María desde Santiago, ciento doce pts....112,00. Andas para esta imagen, doscientas ochenta y dos pts...282,00 " .
No ano 1947 pagou cento setenta e cinco pesetas polo embalaxe da imaxe do Corazón de María.
Nas décadas dos cincuenta e sesenta o administrador entregou un donativo ó Seminario. " Ciento cincuenta Pts, donativo para el Seminario en 1962....150 " .
	A partir dos anos sesenta comezou a figurar no libro da confraría o estipendio que se daba ó sancristán e ós acólitos pola súa tarefa na confraría." Ciento veinticuatro Pts. al Sacristán y acolitos por actos del año" . " Al sacristán y acólitos....150 pts" .
CONTAS DA CONFRARÍA
Desde mediados do século dezanove ata finais do primeiro cuarto do século actual as contas da confraría fixéronse do período comprendido entre o vinte e tantos de agosto do ano que comezaba ata o vinte e tantos de agosto do ano seguinte. " Cuenta comprensiva desde 23 de agosto de 1920 a 21 de igual mes de 1921,inclusivos" .
A partir desta data as contas da asociación fixéronse por anos completos, variando unicamente o día en que se levaba a cabo a sinatura que podía ser a finais de decembro ou principios de xaneiro.
Ata mediados da década dos corenta participaron na sinatura o párroco, o mordomo e algúns concelleiros pertencentes a xunta da confraría." Esta cantidad de dos mil veintitres pesetas con noventa y dos céntimos que, en 31 de Diciembre de 1927, arroja la cuenta de esta Cofradía, se halla en poder del párroco-director que, con el mayordomo, vecino de esta parroquia, Manuel Fernández, y consiliarios presentes, firma esta cuenta a 31 Diciembre de 1927..." .
A partir desta data empezou a asinar só o párroco da freguesía de Trobo.
A confraría tivo superávit case tódolos anos ata o punto que o seu mordomo prestou diñeiro á fábrica da igrexa para diversas reparacións. Ademais tanto o mordomo coma o párroco de Trobo inverteron en títulos da débeda pública nos anos vinte, trinta e seis e corenta e seis do século actual.
No ano 1920 o mordomo inverteu dez mil cento trinta e nove pesetas con setenta e cinco céntimos en títulos da débeda ao catro por cento." Tiene esta Cofradía en Títulos de la Deuda al 4% 10.139,75 pesetas efectivas que son nominadas: 13000 pesetas, según puede comprobarse por las cuentas anteriores" .
Nos anos 1936 e 1946 o párroco de Trobo inverteu catro mil pesetas e catro mil cincocentas respectivamente." Entregó el Sr. Cura párroco de Trobo, D. Aurelio Coira García, la cantidad de cuatro mil pesetas efectivas, para comprar títulos de la Deuda Pública que serán agregados al depósito que ya tiene en este Obispado la Cofradía del Corazón de María de Trobo..." .
Por outra banda a confraría malia os préstamos á fábrica da igrexa e as inversións nos títulos da débeda pública seguía tendo excedente. Este quedou en poder dos mordomos ata finais da década dos vinte. A partir desta data o párroco fíxose cargo do superávit da confraría ata principios dos cincuenta en que unha parte foi depositada na caixa diocesana e a outra ficou en poder do párroco. " De esta cuenta resulta un remanente a favor de la Cofradía de tres mil ciento cincuenta pesetas con sesenta y seis céntimos de los que están depositados en la Caja Diocesana 1697,59 pts. y el resto en mi poder" . 
A confraría seguiu tendo excedente ata os anos 1978 e 1979, período en que deixou de funcionar dun xeito oficial ó non haber máis datos no libro da asociación." Queda, pues, un Déficit de mil cuatro pesetas con 84 ctms. A que conste lo firmo en 31 de Diciembre de 1979....".