
| Houbo un carteiro en Lagoa, parroquia do concello de A Pastoriza (Lugo), que era amigo do viño e entretíñase con frecuencia nas tabernas. Unha vez botóuselle a noite enriba e cando pasaba dacabalo polo Alto da Corda de volta para a casa deu en tronar e lostregar. Caían uns raios de medo. O cabalo parou de repente: -¿Que carafio pasa? ¡Arre, cabalo! Nada; o cabalo non se movía. Desmontou e, ¿que pasara?; un raio cortáralle a cabeza ao cabalo polo pescozo e tíñaa tirada no chan. Vai o home, colle a cabeza do cabalo e colócoulla no seu sitio. Montou e seguiu camiño de Lagoa coma se nada. Cando chegou á casa, daquela non había luz, quixo meter o cabalo na corte pero o cabalo non entraba. Tiráballe do ramal: -¡Arre, cabalo! Pero non había maneira, o cabalo non entraba. Empurrábao e tampouco entraba na corte. Pero a muller, atendendo aos berros e xuramentos do home, saíu e viu deseguida o que pasaba. Pois que o carteiro puxéralle a cabeza ao cabalo do revés, co fuciño mirando para riba e tropezaba no cargadoiro da porta. |
|
BIBLIOGRAFÍA |
CATEGORÍAS RELACIONADAS |